zaterdag 18 november 2017

Morrissey - Low In High School

Het gerenommeerde Britse muziektijdschrift Uncut deelde vorige maand een zeer zeldzame of zelfs ongekende 5 uit aan Low In High School, de nieuwe plaat van Morrissey.

“Sham 69 meets David Icke! The work of an artist in blinkered decline” was de conclusie van Uncut, waarop vreemd genoeg een recensie volgde die deed vermoeden dat de nieuwe plaat van de voormalige held van de muziekcritici helemaal niet zo slecht is. 

Het al even gerenommeerde Mojo was ook al niet scheutig met waardering en kopte met “B+ for music, but a C- for attitude”. 

De negatieve waardering van de nieuwe plaat van Steven Patrick Morrissey zal voor een belangrijk deel samenhangen met een aantal opmerkelijke en in een aantal gevallen zeer dubieuze uitspraken die de Brit het afgelopen jaar deed. Morrissey lijkt wat opgeschoven naar de rechterkant van het Britse politieke spectrum en dat komt hier en daar hard aan. 

Persoonlijk was ik het lang niet altijd eens met de uitspraken die Morrissey aan de linkerkant van het politieke spectrum deed en dat geldt in nog veel sterkere mate voor een aantal dubieuze uitspraken die hij het afgelopen jaar deed. Is het voor mij reden om ook de muzikant Morrissey af te serveren? Nee! 

Ik was drie jaar geleden niet zo heel positief over World Peace Is None Of Your Business, maar de inmiddels van de aardbodem verdwenen plaat bleek wel een groeiplaat. Ik was daarom heel nieuwsgierig naar Low In High School en die nieuwsgierigheid is beloond. Ik heb de nieuwe plaat ruim een week in huis en schaar het nieuwe werk van Morrissey inmiddels onder zijn betere platen. Misschien nog niet zo goed als Viva Hate, Your Arsenal, Vauxhall And I of You Are The Quarry, maar ook niet veel minder en wat mij betreft beter dan de rest. 

In de openingstrack pakt de Brit direct uit met een verassend stevig aangezet en vol geluid, waarin naast gitaren ook nog blazers opduiken. Het klinkt in muzikaal opzicht net wat anders dan we van Morrissey gewend zijn, maar natuurlijk is er de uit duizenden herkenbare stem. Het is een stem die het afgelopen decennium wat aan slijtage onderhevig leek, maar op Low In High School zingt Morrissey echt geweldig.

Low In High School bevat meer tracks met een vol geluid vol invloeden uit de glamrock en scheurende gitaren (van de briljante metgezel Boz Boorer), maar naast de al genoemde blazers spelen ook elektronica en strijkers een belangrijke rol op de nieuwe plaat van Morrissey en is er ook ruimte voor meer ingetogen momenten. 

Low In High School is een persoonlijke plaat die ook dit keer de politieke thema’s niet schuwt, maar Morrissey neemt je ook mee terug naar de schooldagen die hij als de hel op aarde heeft ervaren. De politieke standpunten van de Brit moeten we momenteel misschien met een flinke korrel zout nemen, maar zijn humor is Morrissey nog niet kwijt, waardoor ook Low In High School weer goed is voor menige glimlach.

Morrissey maakte het afgelopen decennium een aantal platen die ik als wat minder toegankelijk heb ervaren, maar op Low In High School domineren de melodieuze popsongs die zich heel makkelijk opdringen, wat mede de verdienste is van de fantastische productie van Joe Chiccarelli, die ook op de vorige plaat al mooi werk deed. 

Het zijn popsongs vol flarden uit het roemruchte verleden van de Brit en het zijn popsongs die hier en daar grotesk en theatraal klinken, waardoor de muziek van Morrissey zo nu en dan dicht tegen die van Marc Almond aankruipt (zeker als de castagnetten van stal worden gehaald), wat voor mij zeker geen straf is. 

De plaat opent met een serie songs die behoren tot het beste dat Morrissey gemaakt heeft, maar na de wat pompeuze maar ook hele mooie piano ballade In Your Lap zakt de plaat even wat in (wat gezien het groeivermogen van veel Morrissey platen nog best goed kan komen). Het slotakkoord Israel is gelukkig weer groots. 

Morrissey verdient misschien een tik op de vingers voor een aantal van zijn recente uitspraken, maar in muzikaal opzicht verdient de Brit, die de afgelopen jaren leek uitgerangeerd als muzikant, alleen maar lof. Low In High School is een hele sterke plaat van de man die de Britse popmuziek zowel met zijn band The Smiths als met zijn soloplaten kleur heeft gegeven en dat gelukkig nog steeds op indrukwekkende wijze doet. Erwin Zijleman





vrijdag 17 november 2017

Peter Oren - Anthropocene

Ik was zeker niet direct overtuigd van Anthropocene van Peter Oren, maar weet eigenlijk niet precies wat me bij eerste beluistering in de weg zat. 

Het tweede album van de singer-songwriter uit Bloomington, Indiana, valt op door vaak ingetogen en altijd zeer stemmige klanken en door een bijzondere stem. Het is een stem waar ik flink aan moest wennen, waarschijnlijk omdat hij anders klinkt dan de meeste andere stemmen in het genre. 

Het is ook een stem die het oor streelt wanneer je er eenmaal aan gewend bent; iets dat ik in het verleden ook heb gehad met de stemmen van onder andere Tindersticks zanger Stuart Staples en Bill Callahan (aka Smog), waarbij Peter Oren af en toe in de buurt zit. 

De Amerikaan maakt op zijn tweede plaat muziek met vooral invloeden uit de country, blues en folk, maar Anthropocene is geen dertien in een dozijn rootsplaat, al is niet makkelijk uit te leggen waarom dit zo is. 

De songs van Peter Oren zijn voornamelijk akoestisch en ingetogen en zijn gebouwd op een basis van akoestische en elektrische gitaren en de al genoemde stem van Peter Oren. Toch is Anthropocene geen hele sobere singer-songwriter plaat. 

Producer Ken Coomer, ook bekend als de eerste drummer van Wilco, heeft de akoestische gitaren van Peter Oren aangevuld met hier en daar een pedal steel, een elektrische gitaar, een piano en een viool en heeft verder op subtiele wijze synths en een ritmesectie toegevoegd aan het bijzondere geluid op de plaat. Hij heeft vervolgens de stem van Peter Oren wat naar de achtergrond gemixt en zo nu en dan voorzien van wat galm, wat de muziek op Anthropocene een ruimtelijk effect geeft. 

In muzikaal opzicht klinkt het allemaal sober, maar ook prachtig. De akoestische gitaar van Peter Oren zorgt voor een warme basis, terwijl het elektrische gitaarspel en de prachtige pedal steel bijdragen van Laur Joamets (Sturgill Simpson) en Sam Wilson en hier en daar een vrouwenstem bijzonder mooie en trefzekere accenten toevoegen aan het geluid op de plaat. Het is een geluid dat op fraaie wijze verder wordt aangevuld met de genoemde andere instrumenten en uiteindelijk een wat donkere ondertoon heeft. Het is ook een geluid vol dynamiek, want Peter Oren is misschien niet bang voor bijna verstilde klanken, maar schuwt ook de stevigere uithalen op de elektrische gitaar niet. 

Het levert in combinatie met zijn stem muziek op die het uitstekend doet op donkere herst- en winteravonden, maar Anthropocene verdient ook aandacht wanneer de zon nog op is. Ik moest op een of andere manier erg wennen aan deze plaat, maar inmiddels hoor ik alleen maar de schoonheid en de intensiteit van de indringende songs van Peter Oren en iedere keer als ik ze opnieuw hoor zijn ze nog wat mooier. Bijzondere plaat dus. Erwin Zijleman

Anthropocene van Peter Oren is ook vergelijkbaar via zijn bandcamp pagina: https://peteroren.bandcamp.com/album/anthropocene.





 

donderdag 16 november 2017

Angel Olsen - Phases

Angel Olsen verruilde net iets meer dan een jaar geleden de cultstatus voor een breder publiek met het uitstekend ontvangen My Woman. 

Gezien het succes van deze plaat verbaasde het me zeer dat de singer-songwriter uit Chicago, Illinois, nu al weer met een nieuwe plaat op de proppen komt, maar het vorige week verschenen Phases is oneerbiedig gezegd een ‘tussendoortje’. 

Het is een tussendoortje dat me wel bevalt, al is het maar omdat Phases anders klinkt dan My Woman vorig jaar. 

Op haar doorbraakplaat verruilde Angel Olsen haar door lo-fi, country en folk geïnspireerde muziek voor een wat voller en gepolijster geluid, dat hier en daar zelfs associaties opriep met de muziek van Fleetwood Mac (al waren dat wel de uitersten op de plaat). Ik kon en kan My Woman overigens zeer waarderen, maar Phases heeft ook zeker zijn charmes. 

De nieuwe plaat van Angel Olsen is een plaat met een verzameling restjes, waarvan er een aantal al enige tijd op de plank lagen en er een aantal van recentere datum zijn. Waar My Woman vorig jaar was voorzien van een glanzende productie, is Phases een heerlijk rammelende en hier en daar zelfs voorzichtig ontsporende plaat. De meeste songs op de plaat zijn voorzien van een donker of zelfs duister aandoend geluid en het is een geluid waarin de stem van Angel Olsen uitstekend gedijt. 

Phases laat, misschien nog wel meer dan de andere platen van de Amerikaanse singer-songwriter, horen hoe veelzijdig Angel Olsen is. De verzameling restmateriaal op Phases schiet kriskras door een aantal decennia popmuziek en door meerdere genres. 

In een aantal tracks laat Angel Olsen horen dat ze thuis is in de historie van de Amerikaanse folkmuziek, maar andere tracks nemen je mee naar de beste jaren van The Velvet Underground, naar de hoogtijdagen van de Amerikaanse punk en new wave, naar de geëngageerde anti-folk van de jaren 90, naar de rammelrock van Throwing Muses of naar de pop-noir van onder andere Lana Del Rey. Hier blijft het niet bij, want ik hoor ook nog blues, 60s psychedelica en wat van Mazzy Star en zo is er nog wel meer te horen op Phases.

Vergeleken met de pop-noir van de hierboven genoemde Lana Del Rey klinken de songs van Angel Olsen op Phases een stuk rauwer en rammelender, maar hierdoor hebben haar songs ook meer impact. Dat geldt zeker voor de ingetogen tracks, die makkelijk indruk maken en met mij zeker wat doen.

De genoemde impact hebben de songs op Phases ook door de stem van de singer-songwriter uit Chicago die op deze verzameling restjes minder gepolijst, minder vast, minder netjes, maar ook met meer gevoel en meet intensiteit zingt. 

De meeste songs op Phases komen van Angel Olsen zelf, maar de plaat bevat ook een aantal covers, waaronder Roky Erickson’s For You, Bruce Springsteen’s Tougher Than The Rest en country tearjerker Endless Road. Ook in deze covers maakt Angel Olsen indruk met aangenaam rammelende muziek en gepassioneerde vocalen. 

Phases is misschien maar een verzameling restjes en het is een plaat die zo af en toe echt voor geen meter klinkt, maar toch vind ik het een waardevolle aanvulling op het oeuvre van Angel Olsen. Het is bovendien een plaat die me nieuwsgierig maakt naar de echte opvolger van My Woman, al is het maar omdat Angel Olsen in deze over het algemeen snel opgenomen en rammelende tracks misschien wel meer indruk maakt dan met de meer opgepoetste tracks op My Woman vorig jaar. Erwin Zijleman