maandag 22 januari 2018

Glen Hansard - Between Two Shores

Wanneer ik denk aan de Ierse singer-songwriter Glen Hansard, denk ik in eerste instantie aan de platen die hij maakte met zijn, met name in eigen land zeer populaire band The Frames en vooral aan de platen die hij samen met de Tsjechische singer-songwriter Markéta Irglova maakte onder de naam The Swell Season. 

Ook met de soloplaten van Glen Hansard is niets mis en op het podium behoort de Ierse muzikant zelf tot de smaakmakers, maar ik mis op zijn soloplaten het grootse en meeslepende van The Frames of de verstilde pracht en emotie van de platen van The Swell Season. 

Ook bij beluistering van de nieuwe plaat van Glen Hansard miste ik in eerste instantie de onderhuidse spanning die hij zo mooi wist op te bouwen met Markéta Irglova, die overigens in één van de tracks acte de présence geeft maar helaas een bescheiden rol heeft, maar Between Two Shores bleek voor mij een groeiplaat. 

In eerste instantie lijkt Glen Hansard op zijn derde soloplaat te vertrouwen op beproefde middelen. De openingstrack met een voorname rol voor blazers, een heerlijk orgeltje en scheurende gitaren hakt er meteen lekker in en laat horen dat Glen Hansard beschikt over een lekkere rauwe en soulvolle stem. Het heeft af en toe wat van Van Morrison en ook Springsteen duikt hier en daar op, maar het zit ook dicht tegen het vroege werk van Joe Cocker aan. 

Het klinkt absoluut lekker, maar Glen Hansard doet in muzikaal opzicht geen hele bijzondere dingen en sluit in vocaal opzicht aan bij een heel legioen aan blue-eyed soulzangers. De tweede track is meer ingetogen en stemmig en voegt John Hiatt toe aan het rijtje namen met relevant vergelijkingsmateriaal. Het klinkt wederom prachtig, maar bij eerste beluistering was het voor mij allemaal net wat te netjes binnen de lijntjes en miste ik het gevoel. 

Dit gold voor bijna alle tracks op de plaat, waardoor Between Two Shores het weliswaar uitstekend deed op de achtergrond, maar niet de indruk maakte die ik op voorhand had verwacht of waar ik op had gehoopt. 

Het veranderde allemaal toen ik de plaat laat op de avond met de koptelefoon beluisterde. De prima zang op de plaat deed opeens veel meer met mij en ook in muzikaal opzicht was de derde soloplaat van Glen Hansard opeens een stuk interessanter. 

Natuurlijk sluit Glen Hansard nog altijd vrij nauwkeurig aan op de soul en rhythm & blues van weleer, maar de instrumentatie steekt knap in elkaar en is subtieler dan ik bij oppervlakkige beluistering had waargenomen. Het feit dat de plaat in één take werd opgenomen geeft Between Two Shores nog wat meer glans.

Het grootste verschil tussen mijn eerste beluisteringen van Between Two Shores en de huidige beluisteringen zit echter in de zang. De vocalen van Glen Hansard komen op zijn nieuwe plaat met enige regelmaat uit de tenen en de emotie die ik hoor ervaar is als oprecht, waardoor de plaat nu wel flink binnenkomt. 

Glen Hansard mist als soloartiest misschien het unieke dat hij wel met Markéta Irglova te pakken had, maar wanneer Between Two Shores je eenmaal raakt, kan de plaat je stevig raken. Ik had het zelf na de eerste beluisteringen niet verwacht, maar inmiddels ben ik behoorlijk gehecht geraakt aan de derde soloplaat van Glen Hansard en is het toch nog geworden wat ik er van had verwacht; een van de lekkerste krenten uit de pop van de eerste maand van 2018. Erwin Zijleman





zondag 21 januari 2018

Tango With Lions - The Light

Bij Griekenland denk ik aan van alles en nog wat, maar zeker niet direct aan interessante popmuziek. 

Ik had dan ook geen hoge verwachtingen toen een Grieks label me vroeg of ze me wat muziek toe mochten sturen, al was ik stiekem ook wel nieuwsgierig natuurlijk. 

De eerste release van Inner Ear Records uit het Griekse Patras blijkt tot mijn verbazing direct een voltreffer. En wat voor een. 

The Light is de derde plaat van Tango With Lions, de band rond singer-songwriter Kat, wat weer het alter ego van Katerina Papachristou is. 

The Light is een bijzondere plaat vol stemmige en vaak wat dromerige muziek. Het is muziek die zeker is beïnvloed door genres als slowcore en dreampop, maar hier laat Tango With Lions het niet bij. In de meest ingetogen momenten laat Katerina Papachristou zich vooral inspireren door wat weemoedige vrouwelijke singer-songwriters, maar de muziek van de Griekse band kan ook veel pompeuzer klinken en laat dan invloeden uit de psychedelica of zelfs de progrock doorklinken. 

Ook hiermee zijn we er nog lang niet, want de muziek van Tango With Lions kan het ene moment net zo dromerig zijn als die van bijvoorbeeld Mazzy Star of Beach House, maar het volgende moment klinkt de band uit Athene net zo makkelijk lichtvoetig en schuift de muziek op The Light wat op richting pop, om niet veel later te verrassen met een song die de band meesleept naar Nashville. 

Door de vele invloeden en het gemak waarmee Tango With Lions schakelt tussen genres, is The Light een plaat die ik met geen mogelijkheid in een hokje kan duwen. De Griekse band schiet alle kanten op en dat hoor je niet alleen in de songs, maar ook in de instrumentatie die koel en elektronisch kan klinken, maar ook warm en organisch, zeker wanneer op fraaie wijze blazers worden ingezet. 

Zeker wanneer warme klanken worden gecombineerd met zich langzaam voortslepende, wat dromerig aandoende en opvallend melodieuze songs, verleidt de muziek van Tango With Lions bijzonder makkelijk, maar de band rond boegbeeld Katerina Papachristou maakt het de luisteraar niet altijd makkelijk en durft ook te experimenteren en durft vooral te variëren. 

Katerina Papachristou schakelt als zangeres net zo makkelijk tussen verschillende klankkleuren en genres als de muzikanten in de band en maakt indruk met bijzonder aangename vocalen, die het vooral goed in de songs die aanzetten tot dromen, maar ook overtuigen wanneer ze iets steviger aan moet zetten. 

Nadat ik The Light voor het eerst gehoord had vond ik het een verzameling prima popsongs, maar ook een opvallend bonte verzameling songs, maar naarmate ik de plaat vaker hoor schuiven er steeds meer puzzelstukjes in elkaar. 

Tango With Lions klinkt nergens Grieks, maar klinkt op een of andere manier wel anders dan Amerikaanse en Britse bands die zich in vergelijkbare genres bewegen. Tango With Lions klinkt niet alleen anders, maar toont ook meer lef dan veel andere bands, wat van The Light een hele bijzondere plaat maakt. 

Ik was misschien sceptisch toen me muziek van een Grieks label werd aangeboden, maar met Tango With Lions heeft het label goud in handen. Dat moet de rest van de wereld overigens nog wel even ontdekken, maar iedereen die deze laat liggen mist wat. Erwin Zijleman

The Light van Tango With Lions is digitaal, op cd en op twee kleuren vinyl verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de band: https://innerear-tangowithlions.bandcamp.com/album/the-light. Doen!



 

zaterdag 20 januari 2018

First Aid Kit - Ruins

Het ging tien jaar geleden allemaal wel erg snel voor de piepjonge Zweedse zussen Johanna en Klara Söderberg, destijds nog tieners. 

Een in de Zweedse bossen gefilmde vertolking van Tiger Mountain Peasant Song van de op dat moment razend populaire band Fleet Foxes werd een wereldwijde YouTube hit, wat de eerste EP van First Aid Kit (Drunken Trees) een enorme boost gaf. 

Twee jaar later was er het wereldwijd geprezen debuut The Big Black & The Blue, waarna in 2012 het nog veel betere The Lion’s Roar volgde. 

Het legde uiteindelijk teveel druk op de (te) jonge schouders van Johanna en Klara Söderberg. Op het in 2014 verschenen Stay Gold, overigens zeker geen slechte plaat, verzopen de wonderschone harmonieën van het Zweedse tweetal hier en daar in een net wat te zwaar aangezette productie en niet veel later bleek ook het plezier in het maken van muziek weggevloeid bij de Zweedse zussen. 

First Aid Kit nam vier jaar geleden een break en keert nu herboren en met flink wat nieuwe levenservaring terug. Met name de wat donkerder getinte levenservaring in het algemeen en de gestrande relatie van Klara Söderberg in het bijzonder hebben hun sporen nagelaten op Ruins, dat donkerder en minder onbevangen klinkt dan de vorige platen van het Zweedse duo. 

Op Ruins keert First Aid Kit bovendien terug naar de rootsmuziek en behoren de flirts met zoete popmuziek, die op Stay Gold nog een belangrijke rol speelden, grotendeels tot het verleden. 

Ook Ruins wordt weer gedomineerd door de prachtige vocalen van de zussen Söderberg. Johanna en Klara zingen individueel nog altijd de sterren van de hemel, maar het meeste kippenvel ontstaat wanneer de twee samen tekenen voor harmonieën om van te watertanden. De stemmen van Johanna en Klara vullen elkaar in deze harmonieën perfect aan en geven de songs van First Aid Kit dat beetje extra dat nodig is om op te vallen in het enorme aanbod van het moment. Ruins roept hier en daar herinneren op aan de beter songs van de broers Everly, wat genoeg moet zeggen. 

Ruins is in vocaal opzicht een fantastische plaat, maar ook in muzikaal opzicht is de nieuwe plaat van First Aid Kit een interessante plaat. Het tweetal dreef op haar vorige plaat wat af richting de pop, maar kiest op Ruins weer vol voor de Amerikaanse rootsmuziek. Het is deels de verdienste van topproducer Tucker Martine, die Ruins werkelijk prachtig heeft ingekleurd en een flinke dosis (alt-)country heeft toegevoegd aan de folky muziek van het Zweedse tweetal. 

Muzikanten als R.E.M. gitarist Peter Buck en meesterdrummer Glen Kotche voegen nog wat extra glans toe aan de prachtige en verrassend veelzijdige klanken, maar de spotlights op Ruins zijn terecht volledig gericht op de gouden keeltjes van Johanna en Klara Söderberg. 

De Zweedse zussen maken niet alleen in vocaal opzicht diepe indruk, maar tekenen ook voor songs waarin jeugdige onbevangenheid of naïviteit heeft plaats gemaakt voor diepgang en doorleving. Het maakt van het fraaie Ruins een plaat die behoort tot de beste releases van de prille start van het muziekjaar 2018 en die de lat hoog legt voor alles dat nog komen gaat. Ik ben in ieder geval diep onder de indruk van het vocale en muzikale vuurwerk op de wederopstanding van Johanna en Klara Söderberg. Erwin Zijleman





vrijdag 19 januari 2018

Shame - Songs Of Praise

2017 was zeker niet het jaar van de leuke jonge gitaarbandjes (of ik heb de verkeerde kant op gekeken), maar in het nieuwe jaar vliegen ze me werkelijk om de oren. 

Nog maar net bekomen van het vrijwel onweerstaanbare debuut van de Ierse band The Academic, ben ik nu al weer in de ban van het debuut van de Britse band Shame. 

Net als bij The Academic zijn de leden van de uit het Londense Brixton afkomstige band Shame de schoolbanken nog maar net ontgroeid en spelen gitaren de hoofdrol in hun muziek, maar hiermee hebben we de belangrijkste overeenkomsten tussen de beide bands wel gehad. 

Waar The Academic kiest voor schaamteloos aanstekelijke en vooral zonnige klinkende popliedjes die zijn geïnspireerd door de meest succesvolle bands uit de geschiedenis van de Britse en Amerikaanse gitaarmuziek, graaft Shame dieper, strijkt het meer tegen de haren in en zoekt het haar inspiratie bij in artistiek opzicht interessante maar in commercieel opzicht minder succesvolle bands als The Fall, Television Personalities en Gang Of Four. 

Songs Of Praise is stevig beïnvloed door de muziek die in de hoogtijdagen van de punk en vooral de eerste postpunk golf werd gemaakt en klinkt wat minder groots dan de muziek uit de tweede en derde postpunk golf. De meeste songs op het debuut van Shame zijn rauw, donker en stekelig, maar op een of andere manier verliest de band uit Londen de toegankelijke gitaarsong nergens helemaal uit het oog. 

De band laat zich hierbij stevig beïnvloeden door van alles en nog wat, want naast de hierboven genoemde namen hoor ik op Songs Of Praise ook veel van Joy Division, flink wat van The Stranglers, verrassend veel van The Cult en ook wel wat van de bravoure van het jonge U2, maar ook voorzichtige flirts met jaren 90 Britpop iconen Blur en Oasis blijven niet uit. 

Het debuut van Shame bevat een aantal zich wat langzamer voortslepende songs en met name deze songs zijn donker gekleurd. Wanneer het tempo wordt opgevoerd en de gitaarwolken breder uitwaaien wordt het voorzichtig wel wat lichter in het muzikale landschap van Shame en duiken hier en daar zelf behoorlijk toegankelijke melodieën en refreinen op. 

Shame overtuigt dan opeens net zo makkelijk als de eerder genoemde tijdgenoten The Academic, maar over het algemeen genomen vraagt de muziek van Shame net wat meer tijd. Ik heb Songs Of Praise deze tijd gegund en raak steeds meer onder de indruk van het heerlijke gitaarwerk, dat varieert van loodzwaar tot lichtvoetig, en van de goede songs van de band uit Londen. 

De criticus zal beweren dat er niets nieuws onder de zon is. Dat is misschien waar, maar aan de andere kant klinkt Songs Of Praise van Shame anders dan vrijwel alle andere gitaarplaten van het moment. Boven alles is het debuut van Shame een gitaarplaat die je vastgrijpt en pas weer loslaat als de laatste noten wegsterven. Dat is knap. En ook in dit geval bijzonder aangenaam. Erwin Zijleman





donderdag 18 januari 2018

Anderson East - Encore

Ik was in de zomer van 2015, toch wel enigszins tot mijn verrassing, zeer te spreken over het debuut van de jonge Amerikaanse singer-songwriter Anderson East. 

Ik ben normaal gesproken niet direct overtuigd wanneer soulzangers hun uiterste best doen om de soulmuziek uit een ver verleden nauwkeurig te reproduceren en op mijn hoede wanneer het ook nog eens blanke soulzangers betreft (een vooroordeel, ik weet het), maar Delilah van Anderson East was een hele knappe plaat. 

De uit Athens, Alabama, afkomstige blanke soulzanger met een gitzwarte strot eerde op Delilah de muzikale tradities van zijn geboortegrond en maakte een plaat die klonk als de legendarische soulplaten die in de jaren 60 in het nabijgelegen Muscle Shoals werden gemaakt. Er zijn er meer muzikanten die dat doen, maar het debuut van Anderson East stak er een flink stuk bovenuit

De fraaie soulstem van de Amerikaan speelde op Delilah een belangrijke of zelfs essentiële rol, maar ook de geweldige muzikanten op de plaat en de fantastisch klinkende productie van de veelgevraagde Dave Cobb tilden Delilah een flink stuk boven het maaiveld uit. Met het vorige week verschenen Encore keert Anderson East terug en ook de tweede plaat van de Amerikaanse muzikant is een hele knappe plaat. 

De singer-songwriter uit Alabama, die tegenwoordig vanuit Nashville, Tennessee, opereert, kon wederom een beroep doen op sterproducer Dave Cobb, wist een aantal uitstekende muzikanten naar de studio te lokken (ze;fs Ryan Adams levert een mooie solo af) en schreef zijn songs dit keer samen met een aantal prima collega songwriters, onder wie de zeer getalenteerde Natalie Hemby (check haar prachtplaat Puxico uit 2017), Chris Stapleton, Dave Cobb en zelfs Ed Sheeran (die voor één track aanschoof). 

Ook Encore is weer diep geworteld in de Southern Soul zoals die in de jaren 60 in het diepe zuiden van de Verenigde Staten werd gemaakt, maar Anderson East schuift dit keer ook wat op in de richting van de rhythm & blues die bijvoorbeeld Van Morrison in het verleden maakte. 

Encore klinkt als een plaat die decennia geleden werd gemaakt, maar dit is geen moment storend, integendeel. Anderson East kent overduidelijk zijn klassiekers, maar de soulsongs van de Amerikaan komen stuk voor stuk uit het hart. 

Ook op Encore staat de Amerikaan weer garant voor zang die je bij de strot grijpt en deze zang krijgt extra glans door het geweldige soul, rhythm & blues en gospel geluid dat zijn band neerzet. Het is een geluid waarin alles raak is en iedere noot is voorzien van gevoel en soul.

Enige liefde voor oude soul is noodzakelijk om van Encore van Anderson East te kunnen houden, maar als deze liefde er is, is Encore een plaat die je makkelijk omver blaast. Anderson East is tegenwoordig misschien een kind van Nashville, maar in muzikaal opzicht komt hij nog altijd uit het allerdiepste Zuiden van de Verenigde Staten. Een diepe buiging is op zijn plaats. Erwin Zijleman





woensdag 17 januari 2018

Rosemary & Garlic - Rosemary & Garlic

Rozemarijn en knoflook is een combinatie die in het in de keuken uitstekend doet (bijvoorbeeld bij aardappels of bij lamsvlees), maar ook in de muziek levert het fraaie resultaten op. 

Rosemary & Garlic is een Nederlands duo dat bestaat uit zangeres Anne van den Hoogen en toetsenist Dolf Smolenaers. Het tweetal bracht een paar jaar geleden een bijzonder veelbelovende EP (The Kingfisher) uit, maar hierna was het helaas lang stil rond Rosemary & Garlic. 

Het tweetal heeft daarom wel in alle rust kunnen werken aan het debuut van Rosemary & Garlic en dat (titelloze) debuut is nu verschenen. 

Rosemary & Garlic maakt op haar debuut vooral uiterst ingetogen muziek, maar het is muziek vol toverkracht. In de subtiele instrumentatie staat de piano van Dolf Smolenaers centraal. De stemmige pianoklanken zorgen voor een sfeervol klankentapijt en het is een klankentapijt waarin de heldere stem van Anne van den Hoogen uitstekend gedijt. Het is een stem die herinnert aan die van de folkies uit vervlogen tijden, maar hier en daar hoor ik ook een vleugje Tori Amos, maar dan (gelukkig) wel Tori Amos die niet wordt geplaagd door demonen. 

De muziek van Rosemary & Garlic sluit aan bij de Britse folk van lang geleden, maar heeft ook iets mysterieus of zelfs iets mystieks. In de meest folky moment heeft de muziek van het Nederlandse duo vooral raakvlakken met de prachtplaten van Nick Drake, maar Rosemary & Garlic kan ook opschuiven richting de dromerige muziek van The Cocteau Twins of richting de new age van Enya. 

Het Nederlandse duo bestrijkt hierdoor een breed palet, maar slaagt er ook in om een consistent eigen geluid neer te zetten. Het Nederlandse tweetal noemt haar muziek zelf “an ode to dreamers, to nature, to the imaginary” en dat snijdt hout. 

De muziek van Anne van den Hoogen en Dolf Smolenaers doet het uitstekend op de achtergrond en voorziet stille ochtenden en kille avonden van veel sfeer en warmte, maar Rosemary & Garlic maakt ook muziek die je uit wilt pluizen. Wanneer je wat beter luistert hoor je dat de fraaie pianoklanken worden gecombineerd met subtiel ingezette elektronica en akoestische instrumenten, die extra lagen en onderhuidse spanning toevoegen aan de muziek van Rosemary & Garlic. 

Zeker liefhebbers van folk zullen zich snel thuis voelen in het bijzondere geluid van het Nederlandse tweetal, maar ook muziekliefhebbers die pure folk vaak net wat te pastoraal en plechtig vinden klinken (en ik reken mezelf op zijn minst enigszins tot deze categorie) kunnen makkelijk vallen voor de bijzondere muziek van Rosemary & Garlic. 

Het titelloze debuut van Anne van den Hoogen en Dolf Smolenaers kreeg mij te pakken toen ik de plaat voor het eerst met de koptelefoon had beluisterd en werd meegezogen naar een sprookjeswereld van grote schoonheid. Het is een sprookjeswereld die voorzichtig aansluit bij die van andere Nederlandse bands als Nancy Brick en Sommerhus, waardoor deze plaat voor mij zomaar kan uitgroeien tot een jaarlijstjesplaat, al is daarover beginnen natuurlijk echt te vroeg. Het zegt echter veel over de bijzondere schoonheid van de muziek van Rosemary & Garlic. Erwin Zijleman





dinsdag 16 januari 2018

Young Dreams - Waves 2 You

Het is al weer bijna vijf jaar geleden dat de Noorse band Young Dreams debuteerde met het werkelijk geweldige Between Places. 

Op haar debuut greep de band uit het Noorse Bergen nadrukkelijk terug op de muziek uit de hoogtijdagen van The Beach Boys en The Free Design, maar verwerkte het ook op buitengewoon knappe wijze elektronische invloeden uit het heden. 

Het leverde een plaat op die AllMusic.com inspireerde tot het volgende citaat: “The album sometimes amazingly sounds as if the Zombies had reunited in 1980 for an album produced by the Buggles' Trevor Horn, resulting in a joyful, 50-minute orgasm of chamber pop jubilation”. 

Zelf kwam ik niet verder dan “Young Dreams slaagt er op Between Places in om bijna onverenigbare genres met elkaar te verbinden en weet haar unieke geluid ook nog eens te verpakken in briljante popliedjes, die niet alleen de fantasie blijven prikkelen, maar je ook nog eens ongelooflijk gelukkig maken”. 

Mooie woorden dus in 2013, maar ik was het debuut van Young Dreams al lang weer vergeten en veerde ook niet direct enthousiast op toen ik de naam van de band tegen kwam in de lijst met de releases van de afgelopen week. Gelukkig werden net op tijd de juiste verbindingen in het geheugen gelegd en verdween Waves 2 You niet direct weer uit het zicht. 

De Noorse band heeft de tijd genomen voor haar tweede plaat en dat is te horen. Ik was persoonlijk best tevreden geweest met nog een keer meer van hetzelfde, maar de band rond de Noorse muzikant Matias Tellez had de lat hoger liggen. 

Ook Waves 2 You laat zich weer beluisteren als een tijdreis door een aantal decennia popmuziek, maar waar Young Dreams de vorige keer kris kras door de tijd sprong, heeft het alle invloeden nu geïntegreerd in één geluid dat zowel tijdloos als modern klinkt. 

Het is een geluid dat zich niet makkelijk laat beschrijven. Waves 2 You doet me in muzikaal opzicht af en toe denken aan de beste platen van Marvin Gaye of de platen van Paul McCartney en John Lennon uit de jaren 70, maar de plaat put ook duidelijk uit de archieven van de 80s synthpop en is de invloeden uit de 60s, die zo’n belangrijke rol speelden op het debuut van de band, ook niet helemaal vergeten. 

De flarden uit het verleden worden op bijzondere wijze gecombineerd met de elektronica van bands als Air en Daft Punk en met Flaming Lips en MGMT achtige neo-psychedelica uit het heden, waardoor er op Waves 2 You geen duidelijk tijdstempel valt te drukken. 

Ik heb inmiddels al een aantal invloeden genoemd, maar met slechts een handvol namen of invloeden doe je Waves 2 You enorm tekort. Young Dreams herinnert op haar tweede plaat aan heel veel namen in mijn goedgevulde platenkast, maar sleept er nog veel meer bij, waardoor je bij iedere track weer op het puntje van je stoel zit.

De Noorse band is zeker niet vies van schaamteloos toegankelijke en zelfs wat kitscherige elektronische popliedjes, maar laat zich ook inspireren door de parels uit de geschiedenis van de popmuziek. Bij eerste beluistering klinkt het misschien nog wat te fragmentarisch en eclectisch, maar wanneer je Waves 2 You vaker hoort vallen de bijzondere puzzelstukjes steeds beter en steeds mooier in elkaar. 

Young Dreams kon in 2013 rekenen op hele mooie woorden in meerdere recensies en verdient deze mooie woorden ook dit keer. Waves 2 You is immers een bijzondere plaat vol moois dat langzaam maar zeker tot volle wasdom komt. Erwin Zijleman

Waves 2 You van Young Dreams kan worden verkregen via de bandcamp pagina van de band: https://youngdreams.bandcamp.com/album/waves-2-you.



 

maandag 15 januari 2018

Dolores O'Riordan 1971-2018

De Ierse band The Cranberries bracht vorig jaar een plaat met nieuwe versies van oud materiaal  uit, maar zelf ken ik de band eigenlijk vooral van de drie uitstekende platen die halverwege de jaren 90 werden uitgebracht.

Everybody Else Is Doing It, So Why Can't We? (1993), No Need To Argue (1994) en To The Faithful Departed (1996) lieten een bijzonder rockgeluid vol dynamiek horen. In muzikaal opzicht misschien niet eens zo heel opzienbarend, maar gelukkig was er de stem van Dolores O'Riordan. 

De Ierse zangeres zong zoals maar heel weinig andere zangeressen deden, waardoor de muziek van The Cranberries anders klonk dan die van andere bands. Soms zwoel en verleidelijk, soms ook om bang van te worden, maar altijd intens. Het tilde de platen van The Cranberries tot grote hoogten.

Ik was ergens halverwege de jaren 90 in Vietnam op vakantie en had een cassettebandje met wat nieuwe muziek bij me. De Vietnamese taxichauffeur, die een grote Amerikaan uit de late jaren 60 bestuurde, speelde het met stevig volume af en vond het allemaal prachtig. Tot Zombie uit de speakers kwam. Hij schudde wat met zijn hoofd en moest toen hard lachen. 

Als ik Zombie de laatste jaren voorbij hoorde komen op de radio zag ik nog steeds het bijzondere Vietnamese landschap aan me voorbij trekken en was er ook steeds weer het gezicht van de verbaasde of misschien zelfs wel verbijsterde taxichauffeur. 

Het waren de enige keren dat ik nog dacht aan Dolores O'Riordan, tot ik eerder vanavond las dat ze plotseling is overleden, slechts 46 jaar oud. Ik zet Zombie nog maar eens op en treur over de zoveelste bijzondere muzikant die ons in ontvallen. Erwin Zijleman

The Academic - Tales From The Backseat

2017 was zeker niet het jaar van de energieke gitaarmuziek van een stel jonge honden, maar in 2018 lijkt het roer om te gaan. 

Je hoort het bijvoorbeeld op Tales From The Backseat van de Ierse band The Academic. De band uit het midden in het land gelegen dorp Mullingar bracht de afgelopen jaren al een aantal veelbelovende singles uit, maar komt nu dan eindelijk met haar officiële debuut op de proppen. 

De bandnaam suggereert misschien nog even dat we te maken hebben met muzikanten die dieper willen graven en niet zomaar kiezen voor de makkelijkste weg, maar de eerste noten van het debuut van de Ierse band nemen alle twijfel weg. 

De leden van de band zijn de schoolbanken nog maar net ontgroeid en zingen bij voorkeur over zaken als vakantie, drank en vooral meisjes. De luchtige teksten van The Academic zijn vervolgens verpakt in songs die zich laten inspireren door de gitaarmuziek die in het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten al sinds de vroege jaren 60 wordt gemaakt, al slepen de Ieren er vergeleken met de meeste van hun soortgenoten flink wat andere invloeden bij. 

Zo duikt direct in de openingstrack een basloopje op dat herinnert aan de hoogtijdagen van de postpunk van New Order, sluiten veel songs aan bij het memorabele debuut van The Strokes en zo verrast vrijwel iedere song op de plaat met invloeden uit een andere periode waarin de Britse en Amerikaanse gitaarbands de popmuziek domineerden. 

Het maakt Tales From The Backseat in muzikaal opzicht interessant, maar op Tales From The Backseat draait uiteindelijk alles om het plezier. De songs van de Ierse band zijn zo aanstekelijk als maar kan en strooien driftig met geweldige melodieën en catchy refreinen, die na één keer horen voorgoed in je hoofd zitten. 

Nu heeft de muziek van Ierse bands altijd wat wel wat weemoedigs, maar op het debuut van The Academic schijnt alleen maar de zon. Tales From The Backseat werd opgenomen in het zonnige Los Angeles en dat hoor je in de songs van The Academic, die de wereld door een roze bril bekijken. Het maakt van Tales From The Backseat een plaat die ik maar heel lastig kan weerstaan. Gelukkig hoeft dat niet. 

Het maken van volstrekt tijdloze gitaarsongs lijkt op voorhand geen hele lastige klus omdat er talloze goede voorbeelden voorhanden zijn, maar probeer het maar eens. The Academic jaagt er in iets meer dan een half uur tien deze van deze volstrekt tijdloze gitaarsongs doorheen en de een is nog beter dan de ander. 

Veel van de songs hebben een punky energie, maar The Academic voegt ook flink wat pop toe aan haar songs. Het zijn bovendien songs die in muzikaal opzicht steeds weer iets leuks te bieden hebben, waarbij met name het veelkleurige gitaarwerk er in positieve zing uitspringt. 

Met Tales From The Backseat van The Academic uit de speakers is het een half uur feest en het is een feestje dat ook na talloze keren horen leuk blijft. In 2017 was de spoeling in dit genre zoals gezegd dun, maar 2018 begint met een plaat die de lat in het genre direct bijzonder hoog legt. Erwin Zijleman



zondag 14 januari 2018

Black Rebel Motorcycle Club - Wrong Creatures

Black Rebel Motorcycle Club, ook bekend als B.R.M.C., debuteerde helemaal aan het begin van het huidige millennium met een plaat die voornamelijk teruggreep op de donkere rockmuziek uit de jaren 80 en 90. 

Met haar eerste paar platen wist de band uit San Francisco een groot publiek te bereiken, maar na het in 2010 verschenen Beat The Devil’s Tattoo was de rek er wat uit. 

Vervolgens kreeg de band ook nog eens te maken met persoonlijke tegenslagen, waaronder de dood van de vader van zanger Robert Levon Been en de ziekte van drumster Leah Shapiro. 

De dood van Michael Been, ook bekend als zanger van de Amerikaanse band The Call, stond centraal op het in 2013 verschenen en aardedonkere Specter At The Feast, terwijl de naweeën van de ziekte van de inmiddels gelukkig weer herstelde Leah Shapiro de deze week verschenen nieuwe plaat van Black Rebel Motorcycle Club van wat extra zwart en grijs hebben voorzien. 

Wrong Creatures verschijnt na een stilte van vijf jaar en is zeker niet onthaald als één van de grote releases van het nog prille muziekjaar 2018. Ik had zelf eerlijk gezegd ook geen hele hoge verwachtingen, maar Wrong Creatures is een verrassend sterke plaat. 

Wrong Creatures is minder rauw dan de eerste platen van de band, waarop B.R.M.C. zich flink liet inspireren door de platen van bands als The Jesus And Mary Chain, My Bloody Valentine en Ride. De plaat bevat een aantal stevige songs, maar de band uit San Francisco neemt ook met grote regelmaat gas terug op Wrong Creatures. 

Zeker in de meer ingetogen en atmosferisch klinkende songs doet de muziek van Black Rebel Motorcycle Club wel wat denken aan het beste van The Verve en aan de door Brian Eno geproduceerde platen van U2 uit de jaren 80. Dat klinkt misschien wat belegen, maar de aan U2 herinnerende sound op Wrong Creatures is een stuk spannender en urgenter dan het recente werk van de Ierse band zelf. 

B.R.M.C. laat zich op haar nieuwe plaat door veel meer bands beïnvloeden en zeker ook door zichzelf. Ik hoor flarden van vrijwel alle vorige platen van de band, maar uiteindelijk hoor ik het misschien nog wel het meest van Echo & The Bunnymen, zeker wanneer B.R.M.C kiest voor donkere klanken en het invloeden uit de postpunk nadrukkelijk omarmt. 

Hier blijft het niet bij, want de band uit San Francisco maakt op haar nieuwe plaat ook geen geheim van haar liefde voor donkere blues en flirt ook nog eens met elektronische popmuziek, met stoner-rock en met psychedelisch aandoende klanken en doet dit steeds in songs die tot de verbeelding spreken en de fantasie prikkelen. Het zijn bovendien songs die blijven hangen en die groeien.

Ook in 2018 zal weer intensief  worden gezocht naar jonge Britse en Amerikaanse gitaarbands die de juiste snaar weten te raken, maar de inmiddels niet meer zo jonge honden van Black Rebel Motorcycle Club mogen nog zeker niet worden afgeschreven. Ik had het niet verwacht, maar Wrong Creatures is een goede rockplaat. Een hele goede rockplaat zelfs. Erwin Zijleman





zaterdag 13 januari 2018

Clara Engel - Stars, Reptiles, Microorganisms / Songs For Leonora Carrington / Vigils

Op deze BLOG besteed ik zo nu en dan aandacht aan het werk van de Canadese muzikante Clara Engel. 

De muzikante uit Toronto, Ontario, brengt al haar muziek in eigen beheer uit en doet dit wanneer ze daar zin in heeft. Het levert soms een compleet album op, soms een enkele song en soms iets dat er tussen in zit. 

Ook in muzikaal opzicht gaat het inmiddels behoorlijk omvangrijke oeuvre van Clara Engel alle kanten op en heeft ze met bijvoorbeeld Ashes & Tangerines uit 2014 en Visitors Are Allowed One Kiss uit 2016 platen afgeleverd die kunnen worden gekarakteriseerd als singer-songwriter platen. Het zijn singer-songwriter platen die ver boven het maaiveld uitsteken. 

Het aan het begin van 2018 verschenen Stars, Reptiles, Microorganisms is zeker geen singer-songwriter plaat. Op de eerste plaat van Clara Engel in het nieuwe jaar trakteert de muzikante uit Toronto de luisteraar op improvisaties op de elektrische gitaar. Verwacht geen scheurende solo’s, maar ruimtelijk klinkende gitaarlijnen, die met enige fantasie in het hokje ambient kunnen worden geduwd. Stars, Reptiles, Microorganisms hoort hiernaast thuis in het hokje minimal music, want de gitaarlijnen op de plaat blijven zich herhalen, waardoor de muziek een bezwerend effect krijgt. 

De heldere en ruimtelijke gitaarlijnen hebben bovendien een rustgevend effect, want de bijzondere muziek van Clara Engel nodigt dit keer zeker uit tot wegdromen, waarbij de flinke variatie op de plaat zorgt voor mooie en afwisselende dromen. Bijzondere muziek.


Het is misschien net wat te zware kost voor de gemiddelde liefhebber van singer-songwriter muziek, maar die komt weer aan zijn of haar trekken bij het beluisteren van het vorig jaar verschenen Songs For Leonora Carrington. 

Het ruime half uur aan muziek op deze plaat is geïnspireerd door het werk van de surrealistische Brits-Mexicaanse kunstenares en was in eerste instantie vooral bedoeld als aanvulling op een bijzonder fraai boekje met door haar werk geïnspireerde tekeningen. 

Songs For Leonora Carrington is in muzikaal opzicht echter zeer interessant. Clara Engel heeft de songs over de eigenzinnig kunstenares die vanaf de jaren 30 van de vorige eeuw invloedrijk was, voorzien van zich langzaam voortslepende en over het algemeen subtiele klanken. 

Het zijn klanken die worden gedomineerd door de bijzondere gitaarlijnen die ook op Stars, Reptiles, Microorganisms te horen zijn, maar dit keer heeft Clara Engel ook een ritmesectie, een dreigend pomporgel, fluit en haar bijzondere stem toegevoegd. 

Het levert songs op die onmiddellijk onder de huid kruipen en vervolgens nog lang aan schoonheid, kracht en intensiteit blijven winnen. Clara Engel heeft op Songs For Leonora Carrington het bezwerende van Patti Smith en het mystieke van Cocteau Twins, maar de psychedelische folk van de Canadese muzikante klinkt ook zo anders dat vergelijken zinloos is. Dat Songs For Leonora Carrington behoort tot de vergeten parels van 2017 is voor mij inmiddels zeker. 


Eerder in 2017 bracht Clara Engel ook nog het net geen kwartier durende Vigils uit. 

De muziek op Vigils maakte ze in de maand tussen de ontdekking van een terminale ziekte bij haar vader en het overlijden van haar vader. 

Net als Stars, Reptiles, Microorganisms bevat Vigils vooral improvisaties op de elektrische gitaar, maar dit keer klinken ze een stuk donkerder en weemoediger. 

Het is op het eerste gehoor wat zware kost, maar uiteindelijk openbaart de schoonheid zich ook op Vigils redelijk makkelijk. 

Dit keer laat Clara Engel de zang overigens niet helemaal achterwege en krijg je als luisteraar een prachtige cover van Angel Of Death van Hank Williams cadeau. 

Clara Engel dwingt inmiddels al enkele jaren respect af met haar eigenzinnige wijze van muziek uitbrengen en haar hoge productie, maar alles dat ze maakt is ook nog eens erg mooi. Ik ben vooral erg onder de indruk van Songs For Leonora Carrington, maar ook de twee (grotendeels) instrumentale platen mogen er zijn. Alle reden om het bijzondere werk van deze Canadese muzikante eens te ontdekken. Erwin Zijleman

De muziek van Clara Engel is te beluisteren op en te verkrijgen via haar bandcamp pagina: https://claraengel.bandcamp.com. Voor een schijntje koop je haar hele oeuvre. De versie van Songs For Leonara Carrington met het fraaie het boekwerk is hier te krijgen: https://wistrec.com/wist-ed-004/.

 



vrijdag 12 januari 2018

The Bullfight - Whisper In The Dark For Me: A Live Livingroom Recording

In de jaren 70 was het de kroon op het werk van een band, maar het live-album heeft de afgelopen decennia veel van zijn glans verloren. 

Het is ook wel logisch, want waar het (dubbele) live-album in de jaren 70 naast schaarse concerten de enige manier was om de muzikale helden live aan het werk te horen, staan live registraties nu al op YouTube voor je goed en wel thuis bent na een concert. 

Live albums vallen daarom tegenwoordig meestal in de categorie achterhaald en overbodig en mede daarom heb ik Whisper In The Dark For Me van The Bullfight een tijd laten liggen. 

Het is zonde, want Whisper In The Dark For Me van The Bullfight is zeker geen standaard live-album. De ondertitel van de plaat luidt A Live Livingroom Recording en dat is precies wat het is. 

Waar een band er in grote arena’s opgenomen live-albums nog makkelijk een schepje bovenop kan doen, is het spelen in een woonkamer een hele andere discipline. Het is een discipline waar singer-songwriters over het algemeen aardig mee uit de voeten kunnen, maar het leek me op voorhand niets voor een band als The Bullfight. 

De Rotterdamse band maakte de afgelopen jaren een aantal hele bijzondere platen en het zijn platen die een belangrijk deel van hun kracht ontlenen aan de intensiteit en dynamiek van het geluid van de band en aan de vooral donkere tinten die de Rotterdamse band in haar muziek verwerkt. Probeer dat maar eens tussen de schuifdeuren van een woonkamer te vertolken; het leek me op voorhand een weinig kansrijke missie. 

Ik heb The Bullfight de afgelopen jaren meerdere malen het best bewaarde geheim uit de Nederlandse popmuziek genoemd en ook met Whisper In The Dark For Me weet de band me weer te verbazen. 

Voor het woonkamer concert van The Bullfight werden de songs van prachtplaten als One Was A Snake (2006), Stranger Than The Night (2010), La Chasse (2015) en Shame, Guilt, Deception (2017) voorzien van meer ingetogen arrangementen, waarin de strijkers dit keer de gitaren domineren. 

De instrumentatie op Whisper In The Dark For Me is stemmig, maar nog altijd licht explosief, waardoor The Bullfight de spanning en dynamiek in haar muziek heeft weten te behouden. De meeste dynamiek en intensiteit komt in de Haagse woonkamer echter uit de stem van Nick Verhoeven. 

Het is een stem waar je in eerste instantie aan moet wennen, maar na enige gewenning is de combinatie van met name Nick Cave en Stuart Staples (Tindersticks) een hele bijzondere. Nick Verhoeven gooit tussen de schuifdeuren zijn ziel en zaligheid in zijn vocalen, wat prachtig combineert met de uiterst subtiele instrumentatie. 

Ook in muzikaal opzicht hoor ik raakvlakken met de muziek van Nick Cave en Tindersticks, maar ook de namen van mijn persoonlijke held Gavin Friday en een aantal gedaanten van Howe Gelb (Giant Sand, OP8) moeten worden genoemd. 

Ik ben de afgelopen jaren zeer gehecht geraakt aan de prachtige songs op de platen van The Bullfight, waardoor Whisper In The Dark For Me enerzijds een feest van herkenning is, terwijl de Rotterdamse band anderzijds een aantal gloednieuwe songs heeft gecreëerd door het roer flink om te gooien in de arrangementen. 

Whisper In The Dark For Me leek me op voorhand wat overbodig, maar wat is het een mooie en bijzondere plaat geworden. De prachtsongs van The Bullfight verdienen wat mij betreft een tocht langs talloze Nederlandse woonkamers, maar als dat er niet in zit is deze hele bijzondere live-registratie een waardig alternatief. Indrukwekkende plaat. Erwin Zijleman

De platen van The Bullfight kunnen ook worden verkregen via het label van de band: http://brandyalexander.nl/index.php/bar-shop.






donderdag 11 januari 2018

Grayson Capps - Scarlett Roses

De Amerikaanse singer-songwriter Grayson Capps maakte een jaar of tien geleden een aantal prima platen en leek uit te groeien tot een vaste waarde binnen de Amerikaanse rootsmuziek. 

Na een aantal platen werd het echter stil rond de singer-songwriter die opgroeide in Alabama maar zijn thuis vond in New Orleans, al dook hij een paar jaar geleden met onder andere meestergitarist Will Kimbrough nog wel op in de ‘supergroep’ Willie Sugarcapps. 

In december kwam er gelukkig een einde aan de stilte rond Grayson Capps en verscheen er eindelijk weer eens een plaat van de Amerikaanse muzikant. 

Scarlett Roses werd in slechts twee dagen opgenomen in de eigen studio van Grayson Capps in Alabama en werd geproduceerd door echtgenote en muzikante Trina Shoemaker, multi-instrumentalist Corky Hughes en Grayson Capps zelf. Grayson Capps nodigde een aantal bevriende muzikanten uit in zijn studio en zo te horen had iedereen er zin in. 

Scarlett Roses is een lekker veelzijdige rootsplaat en het is een rootsplaat vol scherpe randjes. Die scherpe randjes hoor je in het bij vlagen lekker stevige en vaak bluesy gitaarspel op de plaat, maar ook de rauwe strot van Grayson Capps zorgt voor een geluid dat een stuk minder gepolijst is dan op de meeste andere platen in het genre. 

De vorige platen van Grayson Capps werden allemaal in het hokje Americana geduwd en ook Scarlett Roses past prima in dit hokje. Het is Americana met invloeden uit de folk en de country, maar Grayson Capps heeft absoluut een zwak voor bluesrock en rootsrock. Hier blijft het niet bij, want de nieuwe plaat van de Amerikaanse muzikant flirt ook nadrukkelijk met psychedelica (luister maar eens naar het ruim 8 minuten durende prijsnummer Taos, waarin Grayson Capps laat horen dat hij een geweldig gitarist is) en met al het andere moois dat het diepe Zuiden van de Verenigde Staten heeft bijgedragen aan de Amerikaanse rootsmuziek. 

Ook op zijn nieuwe plaat vertelt Grayson Capps weer mooie verhalen over het leven in het Zuiden van de Verenigde Staten. Het zijn verhalen die hier en daar wat dieper kunnen graven, maar Grayson Capps schaamt zich ook niet voor songs over bier, vrouwen en ouder worden. 

De plaat werd zoals gezegd in slechts twee dagen opgenomen en die snelheid is de kwaliteit van de plaat alleen maar ten goede gekomen. Scarlett Roses klinkt rauw, energiek en ongepolijst en komt daarom vrij makkelijk binnen bij een ieder die de Amerikaanse rootsmuziek een warm hart toedraagt. 

Zelf ben ik in ieder geval blij met de terugkeer van de Amerikaanse singer-songwriter. Grayson Capps doet op Scarlett Roses precies waar hij zelf zin in heeft en  het levert een ijzersterke rootsplaat op die er lekker stevig inhakt. Erwin Zijleman

Scarlett Roses van Grayson Capps is, in meerdere formaten, verkrijgbaar via zijn website: https://royalpotatofamily.com/product/grayson-capps-scarlett-roses/.



woensdag 10 januari 2018

Songbelt - Unforetold

Precies vijf jaar geleden maakte ik kennis met de muziek van de Brabantse band Sleepwater. De band rond de broers Ad en Wil Opstals maakte met het prachtige Sunwritten direct een onuitwisbare indruk. 

De uit 2012 stammende plaat, die op bijzondere of zelfs onnavolgbare wijze Amerikaanse rootsmuziek en Britse gitaarpop wist te combineren, is nog altijd het laatste wapenfeit van Sleepwater, maar de band bestaat nog steeds. 


Een jaar na mijn kennismaking met Sunwritten van Sleepwater, dook Wil Opstals op met zijn andere band, Songbelt. Ook Unanswered van Songbelt bleek een uitstekende plaat. 


Vergeleken met de muziek van Sleepwater was de muziek van Songbelt wat dieper geworteld in de Amerikaanse rootsmuziek, maar Unanswered verraste ook met beeldende klanken en met invloeden uit de psychedelica. 


Zowel de plaat van Sleepwater als die van Songbelt heb ik een paar jaar geleden veel te lang laten liggen en dat heb ik ook weer gedaan met de nieuwe plaat van Songbelt, die al in de herfst van 2017 verscheen. 


De band begon al in 2015 met het opnemen van Unforetold en heeft de tijd genomen voor de nieuwe plaat. Dat hoor je, want muziek van Songbelt straalt rust uit. Net als de vorige plaat van de band is ook Unforetold geworteld in de Amerikaanse rootsmuziek en dit keer heeft de Brabantse band gekozen voor behoorlijk ingetogen en akoestische klanken. 


Songbelt maakte meters tijdens een sessie in de Ardennen, maar nam de plaat verder in Brabant op. Veel bands in dit genre wijken uit naar het diepe Zuiden van de Verenigde Staten of naar de Californische woestijn om het juiste geluid te vinden, maar Songbelt vond haar variant op de Amerikaanse rootsmuziek gewoon rond de Drunense duinen, waar het overigens prachtig is. 


Veel songs op de plaat hebben genoeg aan een akoestische gitaar en aan de aangenaam klinkende stem van Wil Opstals, maar hier en daar worden ook onder andere vrouwenstemmen, een mondharmonica, percussie en een dwarsfluit ingezet. De laatste voorziet Unforetold van een geluid met flarden 60s en 70s en een vleugje psychedelica, maar verder kleurt Songbelt vooral binnen de lijnen van de Amerikaanse rootsmuziek en hoor ik met name bewondering voor het werk van Neil Young en voor het werk van Uncle Tupelo, dat de enige cover op de plaat heeft aangedragen. Als je goed luistert hoor je echter ook dat Wil Opstals bewondering heeft voor het werk van Nick Cave, wat de muziek van Songbelt voorziet van wat donkere tinten.


Songbelt houdt het tempo zoals gezegd laag op Unforetold, waardoor de plaat een bijna rustgevende uitwerking heeft. Op hetzelfde moment beschikken de songs van de Brabantse band over voldoende diepgang om te blijven boeien en doet de plaat niet onder voor vergelijkbare platen die in de Verenigde Staten in het genre worden gemaakt. 


Omdat het tempo laag ligt duurt het misschien wel even voordat Songbelt je echt te pakken heeft met haar muziek, maar als dat eenmaal gebeurd is, laat Unforetold je niet makkelijk meer los en winnen de songs van de Brabantse band flink aan kracht. 


Unforetold is al met al de derde voltreffer van Wil Opstals, die zich wat mij betreft nu weer mag richten op Sleepwater, want het dit jaar al weer zes jaar oude Sunwritten schreeuwt om een opvolger. Tot die tijd valt er genoeg te genieten op Unforetold van Songbelt, dat de aandacht van alles Nederlandse liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek verdient. Erwin Zijleman


Unforetold van Songbelt kan worden verkregen via de bandcamp pagina van de band: https://songbelt.bandcamp.com. Met een beetje geluk is nog een fysiek exemplaar te bemachtigen via een bericht aan songbelt@live.nl.